Fotograaf Edwin Smits vangt bands in de lift van Doornroosje

| Door: Luus Veeken | |

Bands fotograferen vlak voordat ze het podium van de Nijmeegse muziektempel Doornroosje opstormen, daar heeft Fotograaf Edwin Smits zijn specialiteit van gemaakt. De spanning is voelbaar, bandleden tot het uiterste gefocust, de adrenaline hoog. En juist in dat rauwe, geconcentreerde moment gebeurt daar voor de camera iets bijzonders. Want als er iets is waar Edwin een meester in is, dan is het wel het doorbreken van die spanning. Met een kwinkslag, een onverwachte grap of simpelweg zijn aanstekelijke enthousiasme weet hij muzikanten ongedwongen in beeld te brengen. Het resultaat? Authentieke foto’s waar de spontaniteit vanaf spat; inmiddels is dat een hele verzameling. Tijd voor IntoNijmegen om met Edwin te praten over zijn band-in-de-lift-project. 

Twee minuten 

Edwin fotografeert zijn bands in Doornroosje – “Roosje”, zoals hij liefkozend zegt – altijd in de lift. Die besloten ruimte vormt het beeldkader voor zijn foto’s. “Ik vraag twee minuten van ze om een foto te mogen maken voordat ze het podium op worden geroepen. De een heeft in de kleedkamer yoga gedaan om in de juiste stemming te komen, de ander heeft net een snuif coke genomen. Hoe kan ik ervoor zorgen dat ik ze niet uit hun concentratie haal en er op de foto toch iets gebeurt? Het gaat per slot van rekening om de show niet om de foto.” Dat het ze niet meer dan twee minuutjes kost helpt daarbij.

"The biggest smile I have" 

Edwin heeft zo zijn aanpak. Na de bandleden welkom te hebben geheten en ze te hebben bedankt voor hun medewerking geeft hij aan dat hij graag twee verschillende foto’s maakt: de meest serieuze van het jaar en daarna het tegenovergestelde. Hoe bandleden aan zijn verzoek voldoen is aan hen. Die serieuze blik, dat is geen probleem, dat lukt altijd wel, gespannen als ze zijn.

Maar de tweede variant, het tegenovergestelde, is niet altijd iedereen duidelijk. “A big smile”, licht Edwin toe. De laconieke reactie van een bandlid, het gezicht nog in de plooi: “This is the biggest smile I have.” Of die keer dat Edwin een groepje muzikanten voor de tweede variant vraagt te denken aan “something funny.” Krijgt hij te horen: “We are not funny, we are Russian.” Edwin kan zich verkneukelen om de droogkomische humor.

Bloed, zweet en dieseltypes

Edwin wil natuurlijk bijzondere foto’s maken, zodat de bands eruit springen. Hij kiest zorgvuldig wie hij in de lift zet. Als muziekliefhebber en voormalig lichttechnicus kent hij veel bands. “Het liefst heb ik natuurlijk bloed, zweet en dieseltypes, met tattoos en piercings”, verklapt hij.

“Neem nou Jake Smith van The White Buffalo, een Amerikaanse singer-songwriter”, vertelt hij. “Toen ik hem vroeg of hij mee wilde doen aan de fotosessie zei hij: 'It is fine with me, as long as I can hold my pants on'.” Nou, dan heeft Edwin wel een weerwoord. De band komt aanlopen en hij bast: “Okay guys, drop ’m!” Jake maakt meteen zijn riem los, de twee andere bandleden kijken verbijsterd toe. En Edwin genieten!

“Je krijgt een kijkje achter de schermen. Je bevindt je in het grensgebied tussen vóór en achter de stage.” Hij maakt niet alleen technisch sterke foto’s, maar weet ook de menselijke kant te treffen.

Van lichttechnicus tot fotograaf

Muziek en theater zijn voor Edwin vertrouwd terrein. Jarenlang stond hij als technicus achter de schermen bij concerten, theatervoorstellingen en dansproducties waar hij de belichting verzorgde. Daar ontwikkelde hij een scherp oog voor sfeer en timing, en vooral voor licht. Die expertise komt hem uitstekend van pas, elke keer dat hij zijn camera oppakt. 

Toen hij veertig werd realiseerde hij zich dat hij het fysiek zware werk in het theater niet tot zijn zeventigste vol te houden was. Maar wat dan wel? Hij kwam uit bij fotografie. Hij begon ook te fotograferen voor IntoNijmegen. Grote kans dus dat je zijn foto’s vaker bent tegengekomen. Zijn foto’s zijn herkenbaar door helderheid, kleurgebruik en het vermogen precies dat ene moment te vangen.

Het roer gaat om 

Toen de corona-epidemie uitbrak en theaters en concertzalen potdicht gingen zat Edwin plots zonder werk. Hij besluit de overstap te maken, de techniek achter zich te laten en zich volledig toe te leggen op fotografie. Hij pakt het professioneel aan. Flitsers, kleurenfilters, statieven en parapluschermen sleept hij mee om ter plekke een complete pop-upstudio neer te kunnen zetten.  

Chemie met de bands 

Het vak van lichttechnicus mist hij niet. De rijke ervaring met licht koestert hij als fotograaf. Hij komt nog steeds graag in concert- en theaterzalen, maar dan als bezoeker. “Heerlijk, na een show niet nog alles hoeven afbreken, opruimen en in de bus laden. Na afloop van een concert iets drinken en naar huis." Het bandproject zet hij voort. De omgang met die gasten vind hij te leuk. Dat zou hij niet willen missen. Het gaat niet alleen om aansprekende bandportretten, maar ook om de chemie met de bands.  

www.edwinsmits.nl/

 

Fotografie: Henk Beenen (foto's van Edwin) en Edwin Smits (bandfoto's)

Dit vind je misschien ook leuk...

Deze website gebruikt cookies

Deze website maakt gebruik van cookies (Functioneel, Analytisch, Marketing) die noodzakelijk zijn om de website zo goed mogelijk te laten functioneren. Door op accepteren te klikken, geef je aan hiermee akkoord te gaan.