Dit was Down the Rabbit Hole 2026

Het weekend waar menig Nijmegenaar naar uitkeek, is begonnen. De weergoden zijn goedgezind en in de bomvolle bus naar de Groene Heuvels zit de stemming er al lekker in. Festivalgangers maken enthousiast een praatje met elkaar: “Ga jij voor het eerst dit jaar? Het is echt gaaf, dit is mijn zesde keer!”. Lees je mee? Dit was Down the Rabbit Hole 2026.

Vrijdag 3 juli

De meeste Rabbits hebben zich het terrein op donderdag al eigen gemaakt. De eerste nacht én de eerste feestjes zitten er al op, maar vanaf vandaag duiken we pas écht in de festivalbubbel. Zoals ieder jaar is het terrein weer bezaaid met creatieve, grappige elementen en kleurrijke decoraties. Een lange stoet mensen stroomt vol enthousiasme het terrein op, klaar voor alles wat er dit weekend te beleven valt.

Het Nederlands Philharmonisch Orkest trapt het weekend af op het hoofdpodium, de Hotot. Niet veel later voegt de Nederlandse rapper Sticks - bekend van rapcrew Opgezwollen - zich bij het klassieke gezelschap. Liefhebbers van Sticks staan er in het begin nog wat onwennig bij, want de harde beats maken plaats voor harmonieuze, klassieke klanken. Maar al snel beweegt het publiek mee met de muziek, gaan de handen in de lucht en eindigt de rapper alsnog met een paar van zijn eigen klassiekers (mét harde beats).

De sfeer zit er meteen goed in en bij het energieke optreden van Son Mieux zingt iedereen uit volle borst de hit “Multicolour” mee. In 2022 vielen ze nog last-minute in op podium Teddy Widder, wat toen al een groot succes was. Dit jaar sieren ze het hoofdpodium en performen ze volledig op “son mieux” (hun best).

Goudgele zonsondergang en ronkende rock

De avond valt en tijdens het optreden van Empire of the Sun verschijnt er, volledig in thema, een prachtige zonsondergang. Er hangt een euforische sfeer op de glooiende Groene Heuvels. Wanneer het electropopduo “Walking on a Dream” inzet, dansen de duizenden festivalgangers keihard mee. Een moment voor in de boeken!

Daarna is het hollen geblazen naar de andere kant van het festivalterrein om DTRH-huisvrienden De Staat te zien vlammen. In de verte horen we al de eerste ronkende klanken van het nummer “Who’s Gonna be The GOAT?”. Dat belooft veel goeds. De act van de Nijmeegse rockband snijdt zware thema’s aan als macht, controle en populisme. Met een gigantische, hoge trap plaatst zanger Torre Florim zich letterlijk en figuurlijk boven iedereen om de machtspositie in zijn act dik aan te zetten. Naast de opzwepende muziek die de nodige moshpits doet ontstaan, brengt de show een intrigerende, duistere sfeer met zich mee die diepe indruk maakt.

Op naar dag twee voor nog meer moois!

Ademruimte en dromerige klanken

Opvallend ten opzichte van vorig jaar is de heerlijke ademruimte die op het terrein is ontstaan. Vanwege tegenvallende kaartverkoop besloot de organisatie last-minute om minder festivalgangers toe te laten, en die keuze wordt hen door het publiek in dank afgenomen. “Less is more,” klinkt het online al met talloze hartjesogen, en ook op het terrein zelf hoor je positieve geluiden over de gemoedelijke, ontspannen sfeer. Dit keer geen overvolle massa van 50.000 bezoekers, maar 42.000 rasechte genieters die alle ruimte hebben om op te gaan in de muziek. 

Aan het eind van de middag staat de Britse girlband The Last Dinner Party op het podium. Het Londense vijftal brengt in hun stijlvolle outfits dromerige klanken over de oever van het meer. Bij de vertrouwde Nijmeegse stand van Café de Plak tanken we ondertussen wat broodnodige energie bij met hun welbekende, smakelijke kaasgehakt. De ideale maaltijd tijdens een festivalweekend!

Kikkers en veiligheidsvestjes

In de avond verplaatsen we ons naar de kleinere, intiemere podia. Bij de Bossa Nova pikken we het begin mee van de show “Lost in Found Futures", waarin wordt gerapte over hoe de toekomst eruit zal zien. Het publiek mag ook input geven, en voor we het weten gaat het volledige optreden over het feit dat kikkers onze toekomst gaan bepalen. In het knusse theatertje springen de festivalgangers al snel als kikkers om de artiest heen. Dit is typisch zo'n plek die altijd weet te verbazen, te verwonderen en iets unieks te creëren waar achteraf nog lang over nagepraat wordt.

We ruilen het feestje tussen de springende amfibieën in voor een fuif op een vuilnisbelt. Bij Pronto Parties, waar het thema volledig wordt bepaald door ideeën van de Rabbits zelf, staat de zaterdagavond in het teken van de “Milieustraat”. Na een flinke rij laten de beveiligers ons binnen, waarna we direct worden gehuld in oranje en gele veiligheidsvestjes. Volgepropte vuilniszakken dienen als slingers aan het plafond, bezems sieren de muren en er staat een heuse 'Karaoke Kliko' klaar om je favoriete hit in te zingen. Dit alles met op de achtergrond een bloedserieuze video over hoe afvalverwerkingsbedrijven te werk gaan. Er wordt luidkeels meegezongen met bekende feesthits die je voor even meenemen naar een gezellige kroeg midden in de stad - maar dan wel als vuilnismannen en -vrouwen onder elkaar.

De band Beirut krijgt het publiek moeiteloos aan het dansen met hun folky popmuziek. Iedereen volgt synchroon de choreografie van een paar dames die vooraan staan, wat resulteert in een groep van tientallen mensen die perfect op hetzelfde ritme bewegen. Van heinde en verre rennen mensen toe om zich aan te sluiten bij dit vrolijke, ritmische gezelschap. Zoals de zanger van Beirut zelf ook al opmerkt vanaf het podium: een fantastisch beeld om te zien.

Loodzware beats en openspattende moshpits 

Rappers Sef en Abel van Gijlswijk laten vervolgens met hun project IJSLAND de grond onder de Hotot flink trillen. Ze snijden rauwe, maatschappelijke thema’s aan en combineren dit met loodzware elektronische beats. Overal in het publiek ontstaan open cirkels die transformeren in gigantische moshpits. Het is voelbaar dat de energie, nu het weekend zijn einde nadert, nog lang niet op is.

Telefoons in de zak en puur genieten 

Loyle Carner en later ook Florence + The Machine brengen daarna weer wat hoognodige rust op de natrillende festivalgrond. De roodharige, sierlijke zangeres Florence Welch pakt het publiek volledig in met haar slotact. Gehuld in een lange roze jurk met wijde mouwen beweegt ze zich sierlijk over het podium. Tijdens een van haar bekendste nummers, “Dog Days Are Over”, vraagt ze het publiek om alle telefoons weg te stoppen om écht in het moment te zijn en ongeremd te dansen. Dat hoeft ze geen twee keer te vragen: de Rabbits springen en dansen nog één laatste keer dit jaar massaal bij de Hotot.

Het is een prachtig slotakkoord dat naadloos weerspiegelt waar de sfeer op Down the Rabbit Hole om draait. Iedereen kan hier volledig zichzelf zijn en dansen alsof niemand kijkt. Jong en oud komen hier samen en genieten intens van deze fijne festivalbubbel. En voor wie er écht nog geen afscheid van kan nemen? Er wordt nog tot diep in de nacht doorgedanst om het einde van deze heerlijke editie zo lang mogelijk uit te stellen.

Tot volgend jaar!

Fotograaf: Tycho van Dijk