Loek van den Berg over zijn tweede album “Seafarer”
De Nijmeegse saxofonist Loek van den Berg bracht afgelopen jaar het album Seafarer (2025) uit. Dit album is een vervolg op zijn debuutalbum Wayfarer (2022). Net als bij zijn eerste album draait de muziek om beweging en verandering. Wayfarer ging over reizen en verschillende muziekculturen; Seafarer bouwt daarop voort, maar geeft er een nieuwe draai aan. IntoNijmegen sprak eerder met Loek over zijn debuutalbum en interviewde hem nu over het vervolg.
Schrijven in fasen
Als Loek bezig is met een nieuw album, schrijft hij zijn muziek met zijn vaste kwintet in gedachten. Zo’n album schrijven gaat in fasen. Als hij meerdere stukken heeft geschreven, kijkt hij naar het geheel. Zijn er vooral snelle nummers, dan zoekt hij daar een rustiger stuk bij.
Meestal gaat dat heel natuurlijk en hoeft hij er niet veel over na te denken. Volgens Loek past alles gevoelsmatig als een soort boekje bij elkaar.
Verbinding tussen Seafarer en Wayfarer
Tussen zijn eerste album Wayfarer en Seafarer is een duidelijke verbinding. Een melodie uit zijn eerste album gebruikte hij als inspiratie voor een nieuw nummer. Door die melodie iets te veranderen, ontstond een compleet nieuw stuk. Dat vond hij een mooie manier om beide albums met elkaar te verbinden.
In meerdere nummers van Seafarer zijn daarom verwijzingen naar zijn eerste album te horen. De muziek heeft dezelfde melodie en klank die we van Loek gewend zijn, maar klinkt tegelijkertijd anders. Zo laat Seafarer een nieuwe kant van dezelfde stijl horen.
De zee als symbool
Het album heeft ook een persoonlijke betekenis. Loek schreef veel van de muziek in een periode waarin hij zich niet altijd goed voelde. Daarbij gebruikte hij de zee als beeld. Elke golf is onderdeel van de grote zee, net zoals emoties onderdeel zijn van iets groters dan jezelf. Dat idee gaf hem rust: je gevoelens zijn er, maar ze bepalen niet wie je bent. Die gedachte past goed bij de titel Seafarer.
“Languages of the Unheard”
Elk nummer op het album heeft zijn eigen verhaal en sfeer. Eén nummer is extra bijzonder. Daarop speelt Loek niet alleen saxofoon, maar ook duduk, een Armeens blaasinstrument. Dat instrument was nieuw voor hem en hij is er speciaal voor gaan schrijven. In de tijd dat hij dit stuk schreef (en nu nog steeds), hield Loek zich veel bezig met hoe we als mensen soms met elkaar en de wereld omgaan. Hij ging vaak naar protestmarsen en kreeg toen het idee om zelf een mars te componeren. Het werd een droevige mars voor mensen die zich niet gehoord voelen en voor de verandering die volgens hem nodig is. Het stuk heet “Languages of the Unheard” en voelt elke keer dat hij het speelt nog steeds actueel.
Verbonden op het podium
Live klinkt de muziek weer anders dan op het album. Loek en zijn band proberen niet precies te spelen wat is opgenomen. Ze willen elk optreden speciaal maken. Na veel concerten zou het saai worden om steeds hetzelfde te doen. Daarom veranderen ze hun nummers en laten ze veel ruimte voor improvisatie. Zo verrassen ze niet alleen het publiek, maar ook elkaar. Soms hoort Loek zijn eigen compositie op een nieuwe manier terug door wat zijn bandleden ermee doen, en daar geniet hij erg van.
Op het podium ontstaat volgens hem een bijzondere sfeer. Er is een sterke verbinding tussen de band en het publiek. Iedereen is even helemaal in het moment. Dat vindt hij één van de mooiste dingen aan muziek maken. Juist nu, in een tijd waarin mensen vaak langs elkaar heen leven, is die verbinding extra belangrijk.
Loek is komend jaar nog op tournee met zijn kwintet. Wie Seafarer live wil horen, krijgt daar dus nog volop de kans voor. Daarnaast treedt Loek op 26 maart samen met zijn kwartet Sarmast op in Brebl. Tijdens dit concert komen Iraanse, Armeense en westerse muziek samen. Naast de saxofoon richt Loek zich hierbij vooral op de duduk.