Benefietavond voor kinderen in Papua op zaterdag 7 maart in Stadstheater Nijmegen groot succes

| Frank Homveld

De avond was stijf uitverkocht, er kon om half acht al geen muis meer bij in het Stadstheater Nijmegen aan de Coehoornstraat. Er moesten zelfs nog velen teleurgesteld worden. Dat was fijn voor de Papua-stichting, die al maanden druk was met het organiseren en voorbereiden van deze avond. De 3 bands traden belangeloos op, overtuigd als ook zij waren van het belang van goed onderwijs voor de Papuakinderen. Maar liefst 40 vrijwilligers waren al met al bij deze avond betrokken. Zo kunnen alle baten volledig ten goede komen aan de scholen op Papua, waarover later meer. 

De Rolero's 

Als eerste traden de Rolero's op. Zanger, gitarist en mede-organisator Rob de Waal fungeerde tevens als spreekstalmeester op deze avond. Ze speelden een klein uur onder meer nummers als "Evil Ways" van Santana, "Dance Across the Floor" van Jimmy Bohorne met wat "Stool Pigeon" van Kid Creole daarin verweven, "I Feel Good" van James Brown, "Jolene" van Dolly Parton en zelfs het refrein van de titelsong van de historische westernserie Rawhide. In een hoog tempo ging het vervolgens verder met een reeks disco-krakers van KC & the Sunshine Band tot "You Should Be Dancing" van de BeGees. "Purple Rain" van Prince kwam ook nog voorbij. Nou, de naam van feestband maakten de muzikanten zo meer dan waar met een mooie dwarsdoorsnede van dansbare bekende nummers.

Daarna kwam Kitty Lanters aka Blondie (nog even zonder blonde pruik) het podium op om drie nummers mee te zingen: eerst "Twist and Shout" van The Beatles en zelfs countrynummer "Jackson" van Johnny Cash werd niet geschuwd. Met "Sweet Dreams" van de Eurythmics werd een mooi gevarieerde set afgesloten.

Ze wilden een plek die volledig aansluit bij hun eigen visie op eten bereiden en gastheerschap. De ruimte aan de Smetiusstraat was precies wat ze zochten: intiem, plek voor zo’n vijftig gasten, midden in de stad en toch net buiten de drukte. “Dat past precies bij wat we willen – in de luwte iets eigens neerzetten”, zegt Julian.

Neil Young

Als tweede band van deze avond trad Zuma op, een vrij jonge Neil Young tribute band. Met maar liefst acht bandleden wisten ze een uur lang een fijn Neil Young-geluid te produceren. 

Na "Don't Cry No Tears", "Motorcycle Mama" en "Comes a Time" volgde een kippenvel-uitvoering van "Alabama". En verder ging het met "Come On Baby Let's Go Downtown", "Deja Vu" van CSNY, "Heart of Gold", "Harvest Moon", "Ohio", "Cinnamon Girl", "New Mama", "When You Dance I Can Really Love You" en het door tientallen bands gecoverde "Rockin' in the Free World" als afsluiter van een stevige set die het publiek goed opwarmde. En toen kreeg de enthousiaste menigte ook nog een mooie toegift: "Cortez the Killer"! Wat een feest der herkenning was dit optreden voor de fans van Neil Young! Zijn stem mag dan door niemand te evenaren zijn, maar de stijl en de sfeer van Zuma komt aardig in de buurt van het origineel. Zoals de zanger zelf zei: "We zijn een tributeband en geen coverband." En zo is het. 

Blondie

ls laatste trad de ervaren en succesvolle tributeband Back to Blondie op. Alle bekende hits van Blondie zoals "Maria", "Rapture", "Call Me" en natuurlijk "Denise" kwamen in hoog tempo voorbij en werden massaal meegezongen en meegedanst. Zangeres Kitty wist met stevige steun van door de wol geverfde energieke muzikanten het publiek flink op te zwepen. De echte Blondie Debbie Harry kan inmiddels met haar 80 jaar eigenlijk niet meer met goed fatsoen op een podium staan. Omdat er een nieuw album aan zit te komen, doet ze dat echter toch nog steeds. 

Haar echte opvolgster liet deze avond zien dat ze klaar staat om de kroon over te nemen. Ook deze band speelde een uur lang en als het aan het uitzinnige publiek had gelegen, hadden ze nog wel een uur langer door kunnen gaan.

Groot succes 

Ward Derks, voorzitter van de organiserende stichting, kon tot slot blij en trots melden dat twee scholen in West-Papua voor de komende twee jaar kunnen worden ondersteund dankzij de baten van deze geweldige avond.  Ook heeft de extra aandacht van de berichten in kranten en op IntoNijmegen over het lot van de Papua-kinderen ervoor gezorgd dat de stichting Resources for Schools in Papua (RSP) nu bij een breder publiek bekend is geworden. Gaan we hier een jaarlijkse traditie van maken? Als het aan het publiek ligt, zeker wel. En als het aan de kinderen van Papua ligt al helemaal!

Dit vind je misschien ook leuk...