Music Meeting 2026; Wie muzikaal doet, muzikaal ontmoet

| Door: Frank Homveld | |

Music Meeting, het jaarlijks terugkerende festival voor wereldmuziek, vond afgelopen maand voor het eerst in jaren niet plaats op de vertrouwde plek in Park Brakkenstein, waar het vanaf 2004 werd gehouden. De organisatie koos er dit jaar voor om voor deze 40e editie terug te keren op de plaats waar het ooit in 1985 begon: in het centrum. Zo waren er de betaalde hotspots LUX, Doornroosje, De Vereeniging en de Stevenskerk, waar Indiase muzikanten optraden tijdens de Indian Raga Night, wat volgens velen én fotograaf Henk zeer de moeite waard was; verder kon iedereen gratis terecht bij het podium op het Mariënburgplein en de Bibliotheek, dat diende als festivalhart. En dat maar liefst het hele Pinksterweekend; van vrijdag tot en met maandag.

Naast muziekoptredens viel er ook te genieten van documentaires en nog veel meer activiteiten in de LUX en de mini-meeting, workshops en verhalen voor kinderen, in de Bibliotheek. In 2013 werd festival Music Meeting overigens door het Engelse tijdschrift Songlines opgenomen in een lijst van 25 beste internationale muziekfestivals. De ondertitel van Music Meeting luidde: music meets worlds. Nou, en wat een verschillende muziekwerelden hebben we kunnen ontmoeten, van Canada en de USA tot Korea en van Europa tot India!

Vrijdag 22 mei, Doornroosje

BCUC 

Na de officiële opening van het festival door burgemeester Bruls himself, die ook nog de volledige naam van de band correct wist uit te spreken, knalde de eerste band van de avond iedereen in de zaal compleet omver. Bantu Continua Uhuru Consciousness, kortweg BCUC, is een Zuid-Afrikaanse muziekgroep uit Soweto. Zelf omschrijven ze hun muziek als volgt: “inheemse funky soul" en "afropsychedelische" muziek. Ze noemen Fela Kuti, wiens zoon later op de avond ook optrad, en James Brown als voorbeelden. De muziek is een mengeling van traditionele invloeden (oeroude Zuid-Afrikaanse chants en zangharmonieën (township-stijlen als mbaqanga, maskandi en marabi) met moderne invloeden als afrobeat, afrofuturisme, funk, punk, hiphop en soul. Ze speelden onder andere op Glastonbury en Womad en brachten inmiddels al vijf albums uit. 

Wilde, rauwe, onweerstaanbaar opzwepende hypnotiserende oerritmes zorgden ervoor dat in no time de hele zaal in beweging was en bleef. Een sterke stagepresence van de zanger hield iedereen aan het podium en de muziek gekluisterd tot het einde van hun set. Voor vele aanwezigen verdiende BCUC het eigenlijk om als hoofdact geprogrammeerd te worden. Amandla, klonk het nog ten afscheid. 

Mádé Kuti 

Als nazaat van de befaamde Afrobeater Fela Kuti vulde Mádé Kuti het podium met een band van maar liefst tien man sterk inclusief een blazerssectie van vier; ze waren vergezeld van twee bijzonder atletische danseressen, die ook nog af en toe zongen, tussen het schudden met de billen, dit alles ter verhoging van de algehele feestvreugde. Zelf speelde hij trompet en saxofoon en zong hij ook nog, niet allemaal tegelijk natuurlijk. Na anderhalf uur was de feestvreugde over en bereiden we ons vast voor op dag twee, maar niet voordat er nog tot in de late uurtjes gedanst werd op de klanken van dj Ibaaku. 

Zaterdag 23 mei, LUX  

Peter Somuah 

Op deze bloedhete zaterdagmiddag speelde Peter Somuah (trompet) met zijn quartet (piano, staande bas, drums en conga's/percussie) sterk ritmische jazz. Ondanks de verzengende hitte buiten (31°C) en de toch ook broeierig warme kelderzaal van LUX was het publiek in grote getale op komen draven en genoot hoor- en zichtbaar van de swingende noten. Elke muzikant kreeg zijn "moment of glory" en mocht een solo geven. Hij sloot het concert af met een tribute aan Miles Davis. Een puik concert voor de jazzliefhebber!

Buiten op het podium voor LUX trad Diyet op. Een dame, vergezeld door twee oudere heren met een gitaar, speelde zachtjes Native American liedjes die enigszins leken te verwaaien op de wind. Zondagvond in De Vereeniging kwam dit trio veel beter tot hun recht, maar daarover later meer.

Numori 

Numori uit Zuid-Korea speelde, zoals de zangeres vertelde, traditionele Koreaanse muziek, vermengd met K-pop en rock 'n roll. Een bijzondere mix die het dankbare publiek zeer vermaakte. De vierkoppige band bestond uit een jongedame op keyboard/synthesizer, een jongeman op elektrische gitaar, een jongeman op een traditionele dubbele drum (Hamlori) en de zangeres; “isn’t she cute?” vroeg de zanger meermaals en het publiek beaamde dat braaf. Alle vier zongen. De drummer heeft ooit met Stevie Wonder gespeeld, vertelde de gitarist nog. 

Aan het einde van hun optreden leende saxofonist Joey, uit Montreal, die vrijdagavond ook al een kort gastoptreden had verzorgd bij BCUC, nog even zijn saxgeluid aan een gevoelige ballad. Numori betekent nieuw ritme, legde de gitarist nog uit voor het laatste nummer. Met een staande ovatie nam het publiek afscheid van deze frisse, leuke en enthousiaste band.

Op het buitenpodium stond het koor Vedana (zes Oekraïense dames uit Nijmegen) meerstemmig a capella te zingen, als gast van een Oekraïens-Letse band, Svjata Vatra. In een recent artikel in De Gelderlander werd dieper ingegaan op de achtergronden en beweegredenen van de frontman van de band, Ruslan Trochynskyi. Hij gaf zijn gezinsauto weg, organiseerde benefietconcerten en hielp schuilkelders herbouwen. Hij stond op dit podium met zijn dochter Rute, waarin ze aandacht vroegen voor de oorlog in Oekraïne; vrede als thema in hun muziek.

Zondag 24 mei, De Vereeniging

Puuluup 

Twee nerdy mannen uit Estland met bijzondere instrumenten en een heel apart repertoire, dat met veel humor en zelfspot werd gebracht. Hier viel geen etiket op te plakken. Hun instrument leek op een viool/cello maar dan anders. Blijkbaar heet dit instrument Talharpa, een traditionele antieke lier. Ze wisten het publiek steeds zo gek te krijgen om te gaan dansen op een vreemd ritme; dit leek henzelf nog het meest te verbazen. Dit eigenzinnig optreden leverde de nodige lachsalvo’s en ook veel muzikale waardering op voor dit duo.

Diyet 

Gisteravond mochten we al even van dit trio genieten op het buitenpodium voor de LUX, nu op een echt groot podium in de grote zaal van De Vereeniging. Deze Indiginous zangeres, ondersteund door twee heren met strohoeden en gitaren als begeleiders, zong op aangename wijze fijne songs. Diyet is een internationaal geprezen inheemse singer-songwriter uit de Yukon in Canada. Ze combineert haar inheemse (Southern Tutchone), Japanse en Europese roots in alternatieve country, folk en roots muziek. Haar teksten en melodieën zijn diepgeworteld in de inheemse wereldvisie en het leven in het Hoge Noorden.

Samen met haar band, Diyet & The Love Soldiers, treedt ze wereldwijd op. Haar muziek weerspiegelt haar ervaringen als inheemse vrouw die door twee werelden navigeert. Diyet zingt zowel in het Engels als in haar moedertaal Southern Tutchone en speelt basgitaar. Haar begeleidingsband bestaat uit haar Nederlandse echtgenoot Robert van Lieshout (akoestische gitaar, drums & percussie) en Bob Hamilton (elektrische gitaar, pedal steel & mandoline). Recent bracht ze een nieuwe akoestische EP uit, speciaal voor de Engelse, Belgische en Nederlandse markt, getiteld "Seeds of Dreaming -Acoustic Edition”. Op YouTube zijn de video’s van dit album te bewonderen.

Rhiannon Giddens en Francesco Turisi 

Grammy-winnares met haar Italiaanse partner Francesco Turisi maken alweer tien jaar samen muziek. Zij bezit een werkelijk schitterende zuivere stem, die maakt dat de hele zaal in verrukking ademloos zat te luisteren naar een virtuoze zangeres die ook meerdere instrumenten beheerst, zoals viool en banjo.

Eigenlijk was het hele optreden een aaneenschakeling van hoogtepunten. Ze begon als eerste met "Calling me Home", absoluut een ijzersterke opening, een echte spiritual, gevolgd door een instrumental. Het volgende nummer was een in het Italiaansgezongen love ballad. Francesco bespeelde hierbij een vier-snarige cello-banjo, die lijkt op een luit. Daarna volgde een soort banjoduel, wat deed denken aan de beroemde scene in de film Deliverance. Vervolgens zong ze "I Shall Not Be Moved" in een mooie verstildeuitvoering. Verder ging ze met "Build a House (500 Years in One Story)". Nog een toegift als besluit en zo was dit uur voorbij gevlogen. Wat een concert, wat een muzikanten, wat een mooie afsluiting van een bijzondere avond in De Vereeniging.

Ook op de maandag waren er nog diverse optredens. De nieuwe opzet is meer dan geslaagd en we zien nu al uit naar de volgende Music Meeting.

Music Meeting is terug in 2027! Houd de website en socials in de gaten voor updates.

 

Fotografie: Henk Beenen

Deze website gebruikt cookies

Deze website maakt gebruik van cookies (Functioneel, Analytisch, Marketing) die noodzakelijk zijn om de website zo goed mogelijk te laten functioneren. Door op accepteren te klikken, geef je aan hiermee akkoord te gaan.