Hemelse klanken in feeërieke setting bij The Dutch Queen Unplugged

| Door: Frank Homveld | |

Compleet uitverkocht met maar liefst 1200 gelukkigen puilde het Openluchttheater de Goffert drie kwartier voor aanvang al uit om te gaan genieten van een unplugged concert van The Dutch Queen. Stipt om 20:15 uur kwam de band op. De unplugged band bestaat uit zanger Merijn van Haren, gitarist Kees Lewiszong en pianist Henk Jan Heuvelink.

Er werd gestart met Don’t Stop Me Now, waarbij het publiek meteen volmondig inviel bij het refrein. De sfeer zat er vanaf de eerste tonen meteen goed in.

Daarna knalde Killer Queen er in. Als derde volgde een minder bekend nummer Good Old-Fashioned Lover Boy. Verder ging het met Under Pressure, dat oorspronkelijk door Freddie Mercury samen met David Bowie werd gezongen.

Fat Bottomed Girls was de volgende song. Tie Your Mother Down werd prachtig ingeleid op gitaar door Kees. Dit nummer kreeg een mooie eigen bluesy bewerking.

Twee pianosolo's van Henk Jan volgden. Volgens een aanwezige kenner heette dit Teo Torriatte... Daarna kwam Kees erbij en leidden ze heel mooi de volgende song in: Love of My Life. Dit gevoelige nummer werd door Queen zelf vaak live gespeeld.

Het tempo werd plots opgevoerd met Crazy Little Thing Called Love. Ook dit werd meteen massaal meegezongen.

Voor aanvang van het laatste nummer voor de pauze vertelde Merijn over de ontstaansgeschiedenis ervan. Gospel en dan met name Aretha Franklin, zo vertelde hij, was de inspiratie voor: Somebody to Love. Merijn maakte zijn belofte waar dat hij een dominee voor de gelovigen zou zijn en zweepte het publiek inderdaad op als een dominee in een presbyteriaanse kerk, zoals we dat allemaal kennen uit bijvoorbeeld de film The blues brothers.

Na een half uur pauze, waarin alle aanwezigen hun natje en droogje konden halen, ging de show verder met These Are the Days of Our Lives. Bij de begintonen van het volgende nummer dachten velen aan het bekende nummer van Eminem en riepen dat luidkeels, waarop Merijn dat met een grote glimlach meteen ontkende. Het bleek namelijk een inleiding voor I Want It All te zijn, waarbij Merijn ook de gitaar erbij nam.

I Want to Break Free klonk toch heel anders en veel fraaier dan het simpele liedje, waarvan de videoclip van Freddy Mercury met de stofzuiger en in vrouwelijke uitdossing voor altijd in ieders geheugen gegrift blijft.

Another One Bites the Dust in een lekker stevige uitvoering zorgde voor veel open doekjes. Kees lichtte toe dat niet alleen Freddie Mercury maar ook de andere bandleden de nodige nummers - sommige hiervan werden zelfs hits - schreven, zoals het vorige nummer dat door bassist John Deacon werd neergepend. Drummer Roger Taylor schreef het volgende nummer, dat nu gezongen werd door Kees: I'm in Love with My Car.

Een van de laatste nummers ooit door Freddie Mercury gezongen, zo leidde Merijn in, is Innuendo en hij gaf vervolgens een prachtige passievolle vertolking. Who Wants to Live Forever werd weer massaal meegezongen. Bohemian Rhapsody zorgde voor kippenvel en ook hierbij werd letterlijk elke letter van begin tot eind meegezongen door het dankbare publiek.

Na het wegsterven van de tonen hiervan ging de band verder met Radio Ga Ga, dat vooral door de bijhorende videoclip met beelden van de film Metropolis uit 1927 in het collectieve geheugen is blijven hangen. In hun eigen akoestische bewerking is dit gewoon een heel gaaf nummer geworden. Tot grote teleurstelling van de aanwezigen kondigde Merijn daarna alweer het laatste nummer aan. We Are the Champions sloot het concert af om half elf.

Maar gelukkig kwam er toch nog een toegift. En dat was The Show Must Go On. Na zo'n titel verwachtte iedereen dat de show nog doorging. Maar helaas bleek dat niet het geval.

Het hele concert klonk als een klok met perfecte harmonieën en virtuoos piano- en gitaarspel. Alle aanwezigen waren echte fans en kenden letterlijk elk nummer van buiten en schroomden niet dat te bewijzen door luidkeels mee te zingen. Bij Bohemian Rhapsody kreeg Merijn zoals gezegd het publiek zo gek om de hele tekst woord voor woord a capella mee te laten zingen, wat de sfeer nog meer uitgelaten maakte.

Al met al was het een zeer geslaagd concert, waarbij veel van de geselecteerde 20 nummers een mooie andere inkleuring kregen. Zo werd Queen succesvol ontdaan van het etiket van bombastische hardrock en liet de band zien dat er veel te genieten valt bij hun unplugged concertreeks in openluchttheaters en kerkgebouwen. En niet alleen voor de echte gelovigen, maar ook voor de twijfelaars onder de muziekliefhebbers.

The Dutch Queen treedt dit jaar nog één keer op. Wil je erbij zijn? Markeer dan 18 december in je agenda en ervaar de muzikaliteit van de band zelf in Concertgebouw de Vereeniging. 

Meer weten of The Dutch Queen Unplugged? Lees hier ons interview met Merijn en Henk Jan. Hierin lees je hoe de band voor de unplugged concerten als driemansformatie optreedt, in tegenstelling tot de concerten die in de vijfmansbezetting elektrisch worden gespeeld.

 

Fotografie: Bram Versteeg

Dit vind je misschien ook leuk...

Deze website gebruikt cookies

Deze website maakt gebruik van cookies (Functioneel, Analytisch, Marketing) die noodzakelijk zijn om de website zo goed mogelijk te laten functioneren. Door op accepteren te klikken, geef je aan hiermee akkoord te gaan.